diax
Agioi1

Ὅσιοι Δωρόθεος καὶ Ἱλαρίων (23 Μαΐου)

15ἱ Ὅσιοι Δωρόθεος καί Ἱλαρίων ἔζησαν στή Ρωσία κατά τόν 16ο καί 17ο αἰώνα μ.Χ.
Ὁ Ὅσιος Δωρόθεος καταγόταν ἀπό τό χωριό Νικούλσκϊυ κοντά στό Νίζνιθ καί ἔγινε μοναχός στή Λαύρα τοῦ Πσκώφ. Ἀξιώθηκε νά βρεῖ τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Ὁδηγήτριας, τήν ὁποία πῆρε μαζί του καί ἔζησε ὡς ἐρημίτης. Κοιμήθηκε μέ εἰρήνη περί τό 1622.
Περί τοῦ Ὁσίου Ἱλαρίωνος δέν ἔχουμε ἐπαρκεῖς ἁγιολογικές πληροφορίες. Τό ὄνομά του συναντᾶμε σέ χειρόγραφα τοῦ 17ου – 18ου αἰῶνος μ.Χ. Ἀσκήτεψε στή μονή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου κοντά στήν πόλη Γιούρεβετς Ποβόλζσκ καί ἀκολούθως στήν ἔρημο.
Ὁ Ὅσιος Ἱλαρίων κοιμήθηκε μέ εἰρήνη.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Ἅγιος Μιχαὴλ ὁ Ὁμολογητής (23 Μαΐου)

15 Ἅγιος Μιχαήλ καταγόταν ἐκ Συνάδων τῆς Φρυγίας ἀπό γονεῖς πλούσιους καί εὐσεβεῖς, ἔζησε δέ κατά τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Λέοντος τοῦ Ἀρμενίου (813 – 820 μ.Χ.). Ἀπό τήν παιδική του ἡλικία εἶχε ἀφιερωθεῖ στόν Θεό καί ἀφοῦ ἔτυχε εὐρείας καί ἐπιμελοῦς μορφώσεως, συγκαταλεγόταν μεταξύ τῶν δραπετῶν ἀνδρῶν τῆς ἐποχῆς του. Ἐπί Πατριάρχου Παύλου Δ’ τοῦ Κυπρίου (780 – 784 μ.Χ.) μετέβη στήν Κωνσταντινούπολη, ὅπου, λόγῳ τοῦ ἀδαμάντινου χαρακτῆρος καί τῆς μεγάλης μορφώσεώς του κατέλαβε περιφανές ἀξίωμα στά ἀνάκτορα. Συνδέθηκε μέ στενότατη φιλία μέ τόν Ἅγιο Θεοφύλακτο († 8 Μαρτίου), πού ἦταν ἄνδρας ἐπίσης ἐνάρετος καί μορφωμένος, μέ τόν ὁποῖο ἀργότερα μετέβησαν στή μονή πού εἶχε ἱδρυθεῖ ἀπό τόν Πατριάρχη Ταράσιο στόν Εὔξεινο Πόντο, ὅπου ἐκάρησαν μοναχοί. Γιά τήν μεγάλη τους ἀρετή καί τήν βαθύτατη θεολογική κατάρτιση πείσθηκαν καί χειροτονήθηκαν ἀπό τόν Ταράσιο κατ’ ἀρχάς μέν ἱερεῖς, στή συνέχεια δέ ὁ μέν Θεοφύλακτος Ἐπίσκοπος Νικομηδείας, ὁ δέ Μιχαήλ Ἐπίσκοπος Συνάδων.

Καί στή νέα αὐτή θέση του διέλαμψε γιά τόν ἔνθεο ζῆλο τους, διδάσκοντας ὑπερασπιζόμενος τήν Ὀρθόδοξη πίστη. Ἀλλά ὁ ἱερός ζῆλος τοῦ Μιχαήλ πρός τήν Ὀρθοδοξία καταφάνηκε, ὅταν ἐνέσκηψε ὁ πόλεμος κατά τῶν ἱερῶν εἰκόνων ἐπί αὐτοκράτορος Λέοντος Ε’ τοῦ Ἀρμενίου. Μέ ἀνυπέρβλητο θάρρος καί παρρησία δέν δίστασε νά ἐλέγξει δημόσια αὐτόν γιά τόν ἄθεο καί ἀσεβές διάταγμά του καί νά ἀναθεματίσει ἐκείνους πού δέν προσκυνοῦσαν τίς ἅγιες εἰκόνες.
Ὅταν ἀποφασίσθηκε νά ζητηθεῖ ἡ γνώμη καί ἡ βοήθεια τοῦ Ἐπισκόπου Ρώμης, ὁ Ἅγιος Μιχαήλ κρίθηκε ὡς ὁ καταλληλότερος καί ἐστάλη πρός τοῦτο στή Ρώμη. Ὁ Πάπας Λέων Γ’ (795 – 816 μ.Χ.) κατεδίκασε τήν εἰκονομαχία καί ἐνθάρρυνε τόν Πατριάρχη στόν ἀγώνα του, ἀφοῦ γνωστοποίησε τίς ἀποφάσεις του καί δι’ ἐπιστολῆς, τήν ὁποία παρέδωσε στόν Ἅγιο Μιχαήλ. Παρά ταῦτα ὁ αὐτοκράτορας παρέμενε ἀμετάθετος στά ἀσεβή φρονήματά του καί ἐξαπέλυσε ἄγριο διωγμό κατά τῶν ἀντιτιθεμένων κληρικῶν. Ἔτσι, ἀφοῦ συνελήφθη καί ὁ Ἅγιος Μιχαήλ, κατ’ ἀρχάς ἐξορίσθηκε στό φρούριο τῆς Ἀνατολῆς Εὐδοκιάς, στή συνέχεια δέ σέ διάφορα μέρη, καταταλαιπωρούμενος καί στερούμενος τά πάντα, ἀλλά διατηρώντας ἀκμαῖο τό φρόνημα καί ἐξακολουθώντας, μέ τούς ἐμπνευσμένους λόγους του, νά ὑπερασπίζεται τή Ὀρθόδοξη πίστη.
Κατά τήν ὑπερδεκαετή αὐτή ἐξορία του ἐξ’ αἰτίας τῶν κακουχιῶν καί τῆς μεγάλης ἡλικίας, ἀφοῦ ἀσθένησε, κοιμήθηκε μέ εἰρήνη.
Γράφοντας ὁ Θεόδωρος ὁ Στουδίτης πρός τόν Μητροπολίτη Νικαίας Πέτρο, ἱστορεῖ τίς τελευταῖες στιγμές καί τήν κοίμηση τοῦ Ἁγίου Μιχαήλ, τοῦ ὁποίου τίς ἀρετές ἐπαινεῖ: τήν ἁγνεία, τή φιλοξενία, τήν ταπείνωση, τή μετριοφροσύνη.
Ἡ ἁγία κάρα αὐτοῦ εἶναι ἀποθησαυρισμένη στή μονή Μεγίστης Λαύρας τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἀφοῦ δωρήθηκε ἀπό τούς βασιλεῖς Βασίλειο καί Κωνσταντίνο.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Θεῷ ἀναθεμένος, τήν σήν ζωήν ἐκ παιδός, ποιμήν ἀνηγόρευσαι, καί Ἱεράρχης σεπτός, Χριστοῦ ἱερώτατε· ὅθεν τήν τοῦ Δεσπότου, ὡς τιμήσας Εἰκόνα, θλίψεις ἐν ἐξορίαις, Μιχαήλ καθυπέστης· καί νῦν ἀναπηγάζεις ἡμῖν, ῥεῖθρα ἰάσεων.

Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Ὥσπερ μέγας ἥλιος ἐξανατείλας, καταυγάζεις ἅπαντας, τῶν ἀρετῶν σου τῷ φωτί, καί τῶν θαυμάτων ταῖς λάμψεσι, θαυματοφόρε Ἀγγέλων ὁμώνυμε.

Μεγαλυνάριον.
Κλῆσιν ἀγγελώνυμον ἐσχηκώς, ἰσάγγελος ὤφθης, ἐν τῷ κόσμῳ μετά σαρκός, ὡς ἱερομύστης, καί στῦλος Ἐκκλησίας· ἔνθεν ὦ Μιχαήλ σε, Χριστός ἐδόξασε.

Ὅσιος Παΐσιος τοῦ Γκαλίτς (23 Μαΐου)

15 Ὅσιος Παΐσιος ἔζησε τόν 14ο καί 15ο αἰώνα μ.Χ. καί ἔφθασε στήν πόλη Γκαλίτς τῆς Ρωσίας ἀπό τό νότο περί τό 1385. Ἐκάρη μοναχός στή μονή τοῦ Ἁγίου Νικολάου τοῦ Γκαλίτς καί ἀμέσως ἄρχισε τόν σκληρό πνευματικό ἀγώνα.
Στό Βίο ἀναφέρεται ὅτι μία φορά ὁ Ὅσιος Παΐσιος βρισκόταν σέ ἕνα κελλί μαζί μέ τόν ἐρημίτη Κασσιανό, τόν ἐπονομαζόμενο «Ἕλληνα», στόν ποταμό Οὔκμα καί μέ τούς μοναχούς Ἀδριανό καί Γεράσιμο. Ἐνῶ ἔψελναν τόν Ἀκάθιστο Ὕμνο, ξαφνικά ἐπάνω σέ ὁλόκληρο τό μοναστήρι ἐμφανίσθηκε ἕνα ὑπέρλαμπρο φῶς καί οἱ μοναχοί ἄκουσαν μία φωνή πού τούς καλοῦσε νά ἐξέλθουν ἀπό τό κελλί. Τρομαγμένοι, ἐξῆλθαν καί Ἄγγελος Κυρίου τούς ἔδειξε ἕνα ὅραμα: τή Θεοτόκο, πού καθόταν σέ ἕναν θρόνο καί στά χέρια της κρατοῦσε τόν Ἰησοῦ Χριστό ὡς Βρέφος. Οἱ μοναχοί ἔπεσαν στή γῆ, ἀλλά ὁ Ἄγγελος τούς εἶπε νά σηκωθοῦν καί τούς διαβίβασε τήν ἐντολή τῆς Θεοτόκου νά οἰκοδομήσουν σέ ἐκεῖνο τό σημεῖο μία ἐκκλησία πρός τιμήν τῆς Προστάτιδος Μητέρας τοῦ Θεοῦ. Ὁ ναός οἰκοδομήθηκε τό 1482 καί ὁ Ἀδριανός συμμετεῖχε στήν κατασκευή τῆς πέτρινης ἐκκλησίας, ἐνῶ τό 1489 βοήθησε τόν Ὅσιο Παΐσιο στήν κατασκευή τῆς μονῆς τοῦ Ἁγίου Νικολάου, στόν μικρό ποταμό Γκρέκοφ, στή δεξιά ὄχθη τοῦ ποταμοῦ τοῦ Βόλγα, πού ἐξαρτιόταν ἀπό τήν μονή τῆς Προστάτιδος Ὑπεραγίας Θεοτόκου.
Ὁ Ὅσιος Παΐσιος ἀγωνίσθηκε γιά τήν ἑνότητα τῆς Ρωσικῆς γῆς καί τῶν ἡγεμόνων τῆς περιοχῆς καί ἀντιστάθηκε στούς φεουδαρχικούς πολέμους. Γιά τόν λόγο αὐτό ἐπισκέφθηκε καί τήν Μόσχα.
Μετά ἀπό θεοφιλή βίο καί ἀδιάλειπτη προσευχή ὁ Ὅσιος προαισθάνθηκε τό τέλος του. Ἔτσι ἄρχισε νά ἐντείνει τούς πνευματικούς του ἀγῶνες καί νά προετοιμάζεται ἐσωτερικά, γιά νά συναντήσει τόν Κύριο καί Θεό του. Κοιμήθηκε μέ εἰρήνη, τό 1460 ἢ τό 1463 καί ἐνταφιάσθηκε στή νότια πλευρά τοῦ καθεδρικοῦ ναοῦ τοῦ Οὐσπένσκι.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Ἅγιοι Δονατιανὸς καὶ Ρογατιανὸς οἱ Μάρτυρες οἱ αὐτάδελφοι (23 Μαΐου)

15ἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Δονατιανός καί Ρογατιανός ἦταν ἀδέλφια καί κατάγονταν ἀπό εὐγενή Ρωμαϊκή εἰδωλολατρική οἰκογένεια, ἡ ὁποία ζοῦσε στήν πόλη Νάντη τῆς Γαλλίας. Ὁ Δονατιανός βαπτίσθηκε Χριστιανός καί κήρυττε μέ ζῆλο τό Εὐαγγέλιο τοῦ Κυρίου. Ὅμως συνελήφθη, κατά τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ (284 – 305 μ.Χ.), καί ὁδηγήθηκε ἐνώπιον τοῦ ἡγεμόνος Ρικτοβάρου, ὁ ὁποῖος τόν κάλεσε νά θυσιάσει στά εἴδωλα, γιά νά σώσει τήν ζωή του. Ὁ Μάρτυρας μέ γενναιότητα ἀρνήθηκε καί ὁμολόγησε τόν Χριστό. Τό παράδειγμα τοῦ ἀδελφοῦ του παρακίνησε σέ ὁμολογία πίστεως καί τόν Ρογατιανό, ὁ ὁποῖος ὅμως δέν πρόλαβε νά βαπτισθεῖ. Ὁ ἄρχοντας ἔδωσε ἐντολή νά τούς ρίξουν στή φυλακή καί νά τούς βασανίσουν σκληρά. Κατά τήν διάρκεια τῆς νύχτας οἱ δύο ἀδελφοί Μάρτυρες προσευχήθηκαν θερμά πρός τόν Θεό καί Κύριό μας. Τήν ἑπόμενη ἡμέρα ἄρχισαν καί πάλι τά βασανιστήρια. Διαπέρασαν τίς κεφαλές τους μέ λόγχες καί τελικά τούς ἀποκεφάλισαν. Ὁ Ρογατιανός βαπτίσθηκε στό αἷμα τοῦ μαρτυρίου. Ἔτσι οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες ἔλαβαν τόν ἀμαράντινο στέφανο τῆς δόξας καί εἰσῆλθαν στή χαρά τοῦ Κυρίου τους.
Περί τά τέλη τοῦ 5ου αἰῶνος μ.Χ. οἱ Χριστιανοί ἀνήγειραν ναό στόν τόπο τοῦ ἐνταφιασμοῦ τῶν Μαρτύρων καί τό 1145 τά ἱερά λείψανά τους μετεκομίσθηκαν στόν καθεδρικό ναό τῆς Νάντης.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Ἅγιος Δεσιδέριος ὁ Ἱερομάρτυρας Ἐπίσκοπος Βιέννης (23 Μαΐου)

15 Ἅγιος Ἱερομάρτυς Δεσιδέριος ἔζησε τόν 6ο καί 7ο αἰώνα μ.Χ. καί γεννήθηκε στήν πόλη Ἀουτούν τῆς Γαλλίας. Σπούδασε στή Βιέννη, ὁπου χειροτονήθηκε διάκονος καί πρεσβύτερος. Ἀργότερα ἐξελέγη Ἐπίσκοπος αὐτῆς. Ἐργάσθηκε μέ ἔνθεο ζῆλο καί ἔλεγξε τούς ἄρχοντες τῆς ἐποχῆς γιά τόν ἔκλυτο τρόπο τοῦ βίου καί τήν ἀδικία τους. Γι’ αὐτό καί τόν διέβαλαν στόν Ἐπίσκοπο Ρώμης, Ἅγιο Γρηγόριο τόν Διάλογο († 12 Μαρτίου), ὁ ὁποῖος ὅμως ἀναγνώρισε τήν ἀθωότητα τοῦ Ἁγίου.
Ὁ Ἅγιος ἔλεγξε, ἐπίσης, καί τόν βασιλέα Τιέρρυ τόν Β’ τῆς Βουργουνδίας, τοῦ ὁποίου ὁ βίος ἦταν ἀνήθικος. Γι’ αὐτό καί ἐξορίσθηκε. Ἐπέστρεψε στήν Ἐπισκοπή του μετά ἀπό λίγα χρόνια, ἀλλά δολοφονήθηκε τό 608 μ.Χ., μέ διαταγή τοῦ βασιλέως.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Ὅσιοι Ἀδριανὸς καὶ Βογολέπιος (23 Μαΐου)

15ἱ Ὅσιοι Ἀδριανός καί Βογολέπιος ἔζησαν στή Ρωσία κατά τόν 15ο αἰώνα μ.Χ. Ὑπῆρξαν πνευματικά τέκνα τοῦ Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Οὔγκλιχ, ἱδρυτή τῆς μονῆς τῆς Θεοτόκου τῆς Προστάτιδος στό Οὔρλικ καί τά ὀνόματά τους ἐμφανίζονται στό Βίο τοῦ Ὁσίου Παϊσίου, πού συντέθηκε κατά τόν 16ο ἢ 17ο αἰώνα μ.Χ. Ἀπό αὐτή τήν διήγηση πληροφορούμεθα ὅτι ὁ Ὁσιος Ἀδριανός ἦταν ἕνας ἀπό τούς πρώτους δέκα μαθητές τοῦ Ὁσίου Παϊσίου καί ἀποθηκάριος τῆς μονῆς. Ἦταν πρωταγωνιστής, μαζί μέ τόν Ὅσιο Παΐσιο, σέ μία θαυματουργική ἐμφάνιση τῆς Θεοτόκου, κατά τό 1472.
Ὁ Ὅσιος Ἀδριανός ἐνταφιάσθηκε κοντά στόν τάφο τοῦ Ὁσίου Παϊσίου.
Ὁ ἄλλος μαθητής τοῦ Ὁσίου Παϊσίου, ὁ Βογολέπιος, πρίν νά ἐγκαταβιώσει στό μοναστήρι, ἐργαζόταν σέ ἕνα φοῦρνο καί συνέχισε αὐτό τό διακόνημα καί μέσα στό μοναστήρι.
Καί μέ τόν Ὅσιο Βογολέπιο συνδέεται, ἐπίσης, μία διήγηση γιά μιά θαυμαστή ἐμφάνιση τῆς Παναγίας. Ἐνῶ ἀντλοῦσε νερό ἀπό τόν ποταμό Βόλγα, εἶδε νά ἐπιπλέει στά ὕδατα τοῦ ποταμοῦ μία εἰκόνα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου λουσμένη σέ οὐράνιο φῶς: ἦταν ἡ θαυματουργή εἰκόνα τῆς Θεοτόκου τῆς Προστάτιδος. Ἀφήνοντας τό δοχεῖο στό νερό ὁ Ὅσιος Βογολέπιος ἔτρεξε βιαστικά στό μοναστήρι καί διηγήθηκε τό γεγονός στόν Ὅσιο Παΐσιο. Ὁ Ἅγιος μοναχός, μαζί μέ τόν Ὅσιο Ἀδριανό, τόν Ὅσιο Βογολέπιο καί ἕναν ἄλλο μοναχό, πού ὀνομαζόταν Βασσιανός, μετέφεραν μέ εὐλάβεια τήν εἰκόνα στό μοναστήρι.
Ὁ Ὅσιος Βογολέπιος κοιμήθηκε μέ εἰρήνη.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Σύναξις πάντων τῶν ἐν Ροστὼβ – Γιαροσλὰβλ διαλαμψάντων Ἁγίων (23 Μαΐου)

SynaxisPantonTonEnRostov7 ἑορτή ὅλων τῶν Ἁγίων τοῦ Ροστώβ – Γιαροσλάβλ τῆς Ρωσίας καθιερώθηκε τό 1964, μέ τήν συγκατάθεση τοῦ Πατριάρχου Μόσχας Ἀλεξίου Β’ καί τῆς Ἱερᾶς Συνόδου. Οἱ Ἅγιοι, οἱ ὁποίοι μνημονεύονται εἶναι: ὁ Ἱερομάρτυς Λεόντιος, Ἐπίσκοπος τοῦ Ροστώβ, οἱ Ὅσιοι Ἀδριανός τοῦ Ποσεσόνε, Δανιήλ Γκρεχοζαρούσκϊυ καί τριάντα μοναχοί καί μαζί μέ αὐτόν διακόσιοι πιστοί Μάρτυρες τοῦ Οὔγκλιχ, ἡ Ἁγία Ἀναστασία τοῦ Οὔγκλιχ καί οἱ μαζί μέ αὐτήν τριάντα πέντε μοναχές Μάρτυρες, οἱ Ὁσιομάρτυρες Ἀντωνίνος Ποκρόφσκϊυ, Γεράσιμος, Εὐθύμιος, Βαρσανούφιος, Μακάριος, Ματθαῖος, Βασσιανός, Γουρίας, Ἰωήλ, Ἱλαρίων, Ἰωήλ, Ἀκάκιος, Ὀνούφριος, Ἰωσήφ, Γερόντιος, Λεόντιος, Τύχων, Φιλάρετος, Γελάσιος, Ἰωσήφ, Βασσιανός, Χριστόφορος, Σεραφείμ, Γερμανός, Μάρκελλος, Νικήτας, Ἀρσένιος, Θεοδόσιος, Ἰωνᾶς, Ἰούδας, Συμεών, Μιχαήλ, Ἰωάννης, Μακάριος, Μάμων, Γρηγόριος, Νικηφόρος, Ἱλαρίων, Ἀθανάσιος, Πολύευκτος, Κοσμᾶς καί μαζί μέ αὐτόν χίλιοι πιστοί Μάρτυρες τοῦ Οὔγκλιχ, ὁ Ἅγιος Βασίλειος τῆς Μανγκαζίας, οἱ Ἐπίσκοποι Θεόδωρος Α’ τοῦ Ροστώβ, Ἡσαΐας τοῦ Ροστώβ, Συμεών τοῦ Ροστώβ, Λουκᾶς τοῦ Ροστώβ, Κύριλλος Α’ τοῦ Ροστώβ, Ἰγνάτιος τοῦ Ροστώβ, Πρόχορος τοῦ Ροστώβ, Ἀντώνιος τοῦ Ροστώβ, Κύριλλος Β’ τοῦ Ροστώβ, Ἰακώβ τοῦ Ροστώβ, Θεόδωρος Β’ τοῦ Ροστώβ, Στέφανος τῆς Πέρμ, Γρηγόριος ὁ Σοφός τοῦ Ροστώβ, Διονύσιος τοῦ Ροστώβ, Ἐφραίμ τοῦ Ροστώβ, Τρύφων τοῦ Ροστώβ, Βασσιανός Α’ τοῦ Ροστώβ, Βασσιανός Β’ τοῦ Ροστώβ, Ἀλέξανδρος τοῦ Περεγιασλάβλ καί Δημήτριος τοῦ Ροστώβ. Οἱ μοναχοί Ἀβραάμ τοῦ Ροστώβ, Νικήτας ὁ Στυλίτης τοῦ Περεγιασλάβλ, Ἀβραάμ τοῦ Περεγιασλάβλ, Πέτρος Ὀρντύνσκϊυ, Συλβέστρος τῆς Ὀμπνόρα, Σέργιος τοῦ Ραντονέζ, Κύριλλος καί Μαρία τοῦ Ραντονέζ, Στέφανος τῆς Μόσχας, Ὀνήσιμος ὁ Φύλακας καί Ἐλισαῖος, διάκονος τοῦ Ραντονέζ, Θεόδωρος καί Παῦλος τοῦ Ροστώβ, Ἐπιφάνιος ὁ Σοφός, Βαρλαάμ Οὐλέγμνσκϊυ, Σεβαστιανός τοῦ Ποσεσόνε, Παΐσιος τοῦ Οὔγκλιχ, Ἀδριανός τοῦ Οὔγκλιχ, Βογολέπιος τοῦ Οὔγκλιχ, Κασσιανός τοῦ Οὔγκλιχ, Βασσιανός τοῦ Οὔγκλιχ, Ἰγνάτιος Πριλούσκϊυ, Δανιήλ τοῦ Περεγιασλάβλ, Λεωνίδας τῆς Ποσεσόνε, Κυπριανός Τρόπσκϊυ, Γεράσιμος Μπολντίνσκϊυ, Γεννάδιος τῆς Κοστρόμα καί τοῦ Λγιουμπιμογκράντ, Ἰγνάτιος τῆς Λόμα, Ἰσαάκ τῆς Λόμα, Εἰρήναρχος ὁ Ἐρημίτης τοῦ Ροστώβ, Δωρόθεος Γιούγκσκϊυ, Νικόδημος Κοζεοζέρσκϊυ, Διονύσιος τοῦ Περεγιασλάβλ, Ἰωακείμ τῆς Σαρτόμα, Κορνήλιος τοῦ Περεγιασλάβλ, Κύριλλος Μπορισσογκλέμπσκϊυ, Ποιμήν τοῦ Ροστώβ. Οἱ εὐσεβεῖς πρίγκιπες Βασίλειος τοῦ Ροστώβ, Βασίλειος καί Κωνσταντίνος τοῦ Γιαροσλάβλ, Ἀλέξανδρος Νέφσκϊυ, Γκλέμπ τοῦ Ροστώβ, Ρωμανός τοῦ Οὔγκλιχ, Θεόδωρος τοῦ Σμολένσκ, καί οἱ υἱοί του Δαβίδ καί Κωνσταντίνος, Βασίλειος τοῦ Γιαροσλάβλ, Ἀνδρέας τοῦ Σμολένσκ, Ἀνδρέας τοῦ Οὔγκλιχ, Δημήτριος τοῦ Οὔγκλιχ, Δημήτριος Ζαρέβιτς τοῦ Οὔγκλιχ, Δημήτριος τοῦ Οὔγκλιχ, Δημήτριος Ζαρέβιτς τοῦ Οὔγκλιχ καί τῆς Μόσχας. Οἱ «δίκαιοι» Θέκλα, Ἰωάννης ὁ Νέος τοῦ Οὔγκλιχ, οἱ «διά Χριστόν σαλοί» Ἰσίδωρος τοῦ Ροστώβ, Σέργιος τοῦ Περεγιασλάβλ, Ἰωάννης ὁ Τριχωτός τοῦ Ροστώβ, Ἰωάννης τῆς Μόσχας, Στέφανος τοῦ Ροστώβ, Ἠλίας τοῦ Ντανίλοβο, Ἀθανάσιος τοῦ Ροστώβ, Ὀνούφριος τοῦ Ρομανώφ.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Programma1

Nisteiodromio1

 
19 Μαΐου 2019
Επιτρέπονται όλες οι τροφές
20 Μαΐου 2019
Επιτρέπονται όλες οι τροφές
21 Μαΐου 2019
Επιτρέπονται όλες οι τροφές
22 Μαΐου 2019
Νηστεία - Επιτρέπεται το ψάρι
23 Μαΐου 2019
Επιτρέπονται όλες οι τροφές
24 Μαΐου 2019
Νηστεία - Επιτρέπεται το λάδι και ο οίνος
25 Μαΐου 2019
Επιτρέπονται όλες οι τροφές

Τί είναι Πάσχα;
Το Πάσχα είναι ο προορισμός ενός ταξιδιού, ενός μεγάλου ταξιδιού, είναι το ζητούμενο, το τέλος, της λέξης τέλος λαμβανομένης με την αρχαιοελληνική έννοια, δηλαδή του σκοπού. Είναι η προσδοκία του κάθε ανθρώπου. Και λέω του κάθε ανθρώπου γιατί το Πάσχα είναι η προσδοκία όχι μόνον ενός Χριστιανού, αλλά είναι η προσδοκία κάθε ανθρώπου ακόμη κι αν αυτός δεν το γνωρίζει. Είναι το πέρασμα. Για αν αντιληφθούμε τί σημαίνει Πάσχα, θα πρέπει αρχικά να δούμε από πού λαμβάνει το όνομά του.
Πάσχα είναι ο εξελληνισμός της εβραϊκής λέξης Πεσάχ, που σημαίνει πέρασμα. Για τους εβραίους, οι οποίοι κι εκείνοι εόρταζαν και μέχρι σήμερα εορτάζουν το Πάσχα ήταν το πέρασμα από τη δουλεία της Αιγύπτου στην ελευθερία. Το οποίο νοηματοδοτείτο αυτή ακριβώς η ελευθερία από το πέρασμα, από τη διάβαση της Ερυθράς Θάλασσας.
Για τον Χριστιανό τώρα, το Πάσχα συνεχίζει να είναι ένα πέρασμα, αλλά είναι ένα πέρασμα από τη δουλεία της φθοράς και του θανάτου στην ελευθερία της ζωής. Για αυτό και το Πάσχα είναι η εορτή των εορτών, είναι αυτό το οποίο νοηματοδοτεί όλη την Εκκλησία. Όμως, επειδή, όπως προείπαμε, αποτελεί τον προορισμό ενός ταξιδιού για να αντιληφθούμε αυτόν ακριβώς τον προορισμό, θα πρέπει λίγο να περιδιαβούμε το ταξίδι, το οποίο ταξίδι δεν είναι τίποτε άλλο από το Τριώδιο.

Ξεκινάει από το Τριώδιο, δηλαδή το ταξίδι;
Ακριβώς.

Και το Τριώδιο τί είναι, όταν λέμε ξεκινάει το Τριώδιο, το συνηθίζουμε, αλλά στην ουσία;
Ακριβώς. Λέμε ξεκίνησε το Τριώδιο ή άνοιξε το Τριώδιο. Τί είναι το Τριώδιο; Είναι ένα βιβλίο. Όπως ακριβώς το ακούτε. Ένα μεγάλο βιβλίο, το οποίο γιατί λέγεται Τριώδιο; Διότι ενώ στην Εκκλησία πάντοτε στον Όρθρο είθισται οι κανόνες οι οποίοι ψάλλονται να έχουν 9 ωδές ο καθένας, οι κανόνες που το Τριώδιο περιλαμβάνει έχουν μόνο 3 ωδές. Τρεις, λοιπόν, ωδές → Τριώδιο. Από αυτές τις 3 ωδές, επειδή το νόημά τους το θεολογικό είναι τόσο ισχυρό, πήρε την ονομασία ολόκληρο το βιβλίο. Τριώδιο είναι το βιβλίο αυτό το οποίο διαβάζεται και στην ουσία μάς προετοιμάζει στο να καταφέρουμε κι εμείς να βιώσουμε το Πάσχα.

Είναι δηλαδή για προετοιμασία.
Ακριβώς. Είναι μια καθαρή προπαρασκευαστική περίοδος.

Προπαρασκευαστική. Ας ξεκινήσουμε από εκεί. Δηλαδή, ποια είναι αυτή η προπαρασκευαστική περίοδος;
Λοιπόν, κάθε μεγάλη γιορτή στην Εκκλησία έχει οπωσδήποτε μία προπαρασκευαστική περίοδο, ώστε ο Χριστιανός να μπορέσει να εισαχθεί ομαλά σε αυτήν την εορτή. Βλέπουμε για παράδειγμα ότι προπαρασκευαστική περίοδο έχουν τα Χριστούγεννα, προπαρασκευαστική περίοδο, μία ολόκληρη προπαρασκευαστική περίοδος είναι ο Δεκαπενταύγουστος, που μας προετοιμάζει για την Κοίμηση της Παναγίας.
Αφού, λοιπόν, οι άλλες οι εορτές, οι μεγάλες εορτές έχουν προπαρασκευαστική περίοδο, δεν θα μπορούσε η εορτή των εορτών, η μεγαλύτερη εορτή όλων των εορτών να μην έχει. Έτσι, λοιπόν, έχει το Τριώδιο.


Αρχικά, προπαρασκευαστική περίοδος για το Πάσχα ήταν μόνο η Μεγάλη Εβδομάδα, δηλαδή το Τριώδιο ξεκινούσε το Σάββατο του Λαζάρου και ολοκληρωνόταν το Μεγάλο Σάββατο το βράδυ. Στη συνέχεια προσετέθησαν οι έξι εβδομάδες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ενώ στη συνέχεια προσετέθησαν άλλες τρεις εβδομάδες πριν από τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, δηλαδή στην ουσία έχουμε την εντατική προετοιμασία της Μεγάλης Εβδομάδος, την προετοιμασία και την προπαρασκευή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και έχουμε πλέον και μία προετομασία για την προετοιμασία, που είναι οι τρεις εβδομάδες πριν από τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή.
Έτσι, φτάσαμε σήμερα, από πολύ νωρίς μάλλον, ήδη από τους πρώτους αιώνες, το Τριώδιο να ξεκινάει ακριβώς δέκα εβδομάδες πριν από το Πάσχα και έτσι να μιλάμε για 70 ημέρες ψυχοσωματικής προετοιμασίας.

Άρα είναι πολύ περισσότερες από τις 40, που προετοιμαζόμαστε ψυχοσωματικά.
Ακριβώς. 70 ολόκληρες ημέρες, στις οποίες πλέον, από την εβδομηκοστή μέρα, εάν θα μπορούσαμε να σκεφτούμε τον χρόνο να λειτουργεί αντίστροφα, ήδη ξεκινάει ο Χριστιανός ένα βήμα. Ένα βήμα μέχρι να φτάσει τελικά στην εβδομηκοστή ημέρα, που είναι η μέρα του Πάσχα.

Και την πρώτη Κυριακή του Τριωδίου, τί εορτάζουμε; Με τί ξεκινάμε;
Πολύ ωραία. Η πρώτη Κυριακή θα λέγαμε μας εισάγει στο κλίμα της Εκκλησίας. Μας εισάγει στο πνεύμα, το οποίο, βέβαια, θα έπρεπε να επικρατεί όλο τον χρόνο, αλλά εντατικοποιείται κυρίως εκείνη την περίοδο, η οποία Κυριακή είναι η Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου.
Γνωστή η παραβολή. Ανεβαίνουν στο Ιερό δύο άνθρωποι, ο ένας ήταν Τελώνης, ο άλλος Φαρισαίος. Και για να ερμηνεύσουμε, για να μεταφράσουμε με σημερινές έννοιες τους δύο όρους, ο Τελώνης ήταν ο φοροεισπράκτορας, όμως, ο φοροεισπράκτορας εκείνος ο οποίος εισέπραττε τους φόρους για τους Ρωμαίους, του οποίου, όμως, του έδινε ο νόμος το δικαίωμα να κάνει όσες προσαυξήσεις ήθελε. Άρα, ο Τελώνης δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα σημερινό τοκογλύφο. Ενώ ο Φαρισαίος αντίστοιχα ήταν ο τηρητής τού νόμου, ο διδάσκαλος, ο καθώς πρέπει. Θα μπορούσαμε να πούμε κάτι σαν ένας καθηγητής Θεολογίας του Πανεπιστημίου ή ένας ανώτατος κληρικός τής εποχής εκείνης.
Πηγαίνουν, λοιπόν, και οι δύο στο Ιερό και ξεκινάει ο μεν Φαρισαίος να προσεύχεται: «Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου, που δεν είμαι έτσι, που δεν είμαι κλέφτης, που δεν είμαι άρπαγας, που νηστεύω, που κάνω ελεημοσύνες, κλπ.». Δηλαδή, ξεκινάει ο Φαρισαίος προσευχόμενος να εξιστορεί όλα τα του τα καλά έργα, να περιαυτολογεί, δηλαδή. Και μάλιστα, είναι σημαντικό το γεγονός ότι ο Φαρισαίος στην προσευχή του αυτή δεν λέει ψέμματα. Ό,τι λέει, το κάνει όντως. Όντως νηστεύει, όντως αποδεκατεί τα υπάρχοντά του, όντως, ό,τι λέει όντως το κάνει. Αντιθέτως, λέει, ο Τελώνης, ο τοκογλύφος, ο περιθωριακός για τις ημέρες τις δικές μας, ο εγκληματίας, ο άνθρωπος της νύχτας, ο τελειωμένος, ας μη μας τρομάζουν οι λέξεις, καθόταν πίσω-πίσω στο Ιερό, γονατιστός, τύπτοντας το στήθος του, χτυπώντας το στήθος του, έλεγε μόνο μία φράση: Ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ. Θεέ μου, λυπήσου με τον αμαρτωλό. Και καταλήγει, βέβαια, η περικοπή, ότι ο Φαρισαίος έφυγε από το Ιερό καταδικασμένος από το Θεό, ενώ ο Τελώνης έφυγε μάλλον δεδικαιωμένος, πολύ περισσότερο εξαγνισμένος από ό,τι ο Φαρισαίος. Για ποιο λόγο; Γιατί ο Τελώνης δεν είχε καμία αρετή, είχε όμως μία, η οποία αναπλήρωνε όλες τις άλλες και δεν είναι άλλη από την ταπείνωση. Αντιθέτως, ο Φαρισαίος μπορεί να είχε όλες τις άλλες αρετές, αλλά είχε ένα πάθος το οποίο κατέστρεφε όλες τις άλλες αρετές του, το οποίο πάθος δεν είναι άλλο από την υπερηφάνεια.
Έτσι, λοιπόν, πρώτη, με την έναρξη του Τριωδίου η Εκκλησία μάς υπενθυμίζει ότι κοίτα Χριστιανέ, κοίτα άνθρωπε, τώρα θα μπεις σε ένα στάδιο, σε μία περίοδο αγώνων, δοκιμασίας, κάθαρσης, προσευχής και κανόνισε ό,τι κάνεις να το επισφραγίσεις με την ταπείνωσή σου, ώστε να είναι αρεστό στο Θεό. Διαφορετικά, οτιδήποτε και αν κάνεις, εάν έχεις την αλαζονεία και την υπερηφάνεια του Φαρισαίου, θα έχεις ακριβώς κι εσύ την κατάληξη του Φαρισαίου. Όλα αυτά θα γίνουν θυσία προς το διάβολο και όχι προς το Θεό. Αφού η ταπείνωση, σύμφωνα με την Εκκλησία και τους Πατέρες της Εκκλησίας αποτελεί τη μόνη μέθοδο δικαιώσεώς μας απέναντι στο Θεό. Είναι η πρώτη όλων των αρετών, χωρίς την οποία όλες αναιρούνται, όλες κατανικώνται και όλες καταργούνται από τον εγωισμό μας.

Μας είπατε πριν τί γιορτάζουμε την πρώτη Κυριακή τού Τριωδίου. Τη δεύτερη Κυριακή;
Τη δεύτερη Κυριακή, το δεύτερο σκαλοπάτι, αφού την πρώτη Κυριακή η Εκκλησία μας μας διδάσκει την ταπείνωση, τη δεύτερη Κυριακή μας προβάλλει μία άλλη παραβολή, εκείνη του Ασώτου Υιού, η οποία παραβολή αποτελεί το Ευαγγέλιο του Ευαγγελίου. Και μάλιστα, θα πουν χαρακτηριστικά οι Πατέρες της Εκκλησίας ότι ακόμη και αν χανόταν όλο το Ευαγγέλιο και παρέμενε μόνο η παραβολή του Ασώτου Υιού, δεν θα χάναμε τίποτα από το νόημα και το πνεύμα τού Ευαγγελίου.
Και αυτή γνωστή. Ένας πατέρας, ποιος είναι ο πατέρας; Ο Θεός. Έχει δύο γιους. Ποιοι είναι οι γιοι; Όλοι εμείς. Ο ένας, λοιπόν, από τους δύο, ο μικρότερος, μάλιστα, θα του πει κάποια στιγμή «δώσμου ό,τι μου ανήκει, διότι θέλω να φύγω». Πόσοι δεν είναι αυτοί, οι οποίοι κυρίως την περίοδο της νεότητάς τους θέλουν να κάνουν την επανάστασή τους και να απομακρυνθούν από το Θεό. Νόμιζε ο μικρός γιος ότι το να ζει μαζί με τον Πατέρα ήταν μία δέσμευση, μία φυλακή. Όπως πολλές φορές και ο άνθρωπος νομίζει ότι το να ζει κοντά στο Θεό, ακολουθώντας τις εντολές τού Θεού, αποτελεί έναν περιορισμό. Έτσι, λοιπόν, ο μικρός γιος φεύγει. Ο Πατέρας δεν θα του πει κάτσε, μη, θα τον αφήσει στην απόλυτη ελευθερία του, στην απόλυτη ελευθερία όπως μας αφήνει ο Θεός όλους μας. Θα φύγει ο μικρός γιος, θα πάει, λέει, σε μία χώρα μακρινή, όπου θα φάει όλη του την ουσία. Και το Ευαγγέλιο δεν λέει ότι θα φάει όλη την περιουσία του, αλλά όλη την ουσία του. Αλλά πολύ σύντομα, λέει, θα έρθει πείνα.
Πάντοτε η απομάκρυνση από το Θεό τον πρώτο καιρό μας χαροποιεί, μέχρι να κορεσθεί πλέον ο άνθρωπος. Όταν θα κορεστεί, θα αντιληφθεί το κενό του και θα δει ότι η ζωή που ζει μακριά από το Θεό είναι μία ζωή μιζέριας και απόλυτης κατάπτωσης. Θα βόσκει χοίρους, θα πέσει πολύ χαμηλά, ώστε κάποια στιγμή να έρθει σεαυτόν, όπως λέει το Ευαγγέλιο και να σκεφτεί «μα, πόσοι δούλοι του Πατέρα μου κάθονται στο σπίτι και ζουν πλουσιοπάροχα. Το ίδιο θα κάνω κι εγώ. Θα επιστρέψω και θα του ζητήσω να με δεχτεί πίσω, όχι ως γιο του, αλλά ως έναν από τους δούλους.». Το οποίο και κάνει. Επιστρέφει. Ο Πατέρας τον περιμένει στην είσοδο του σπιτιού, δεν τον ρωτάει «πού ήσουν, τί έκανες, στα είπα εγώ, καλά να πάθεις», αλλά τον αγκαλιάζει, του βάζει καινούρια ρούχα και δίδει εντολή να γίνει μεγάλη γιορτή, διότι επέστρεψε ο μικρός του γιος.
Και την ώρα που γίνεται το μεγάλο γλέντι αυτό, επιστρέφει ο μεγάλος γιος από το χωράφι, ακούει όλο αυτό το γλέντι, ρωτάει έναν από τους δούλους τί συμβαίνει, του λέει ο δούλος, και τότε οργισμένος ο μεγάλος γιος δεν ήθελε να μπει, θεωρώντας ότι δεν άξιζε αυτή η γιορτή στον μικρό του αδερφό.
Σπουδαία νοήματα. Θα μπορούσε μόνο για αυτήν την παραβολή κανείς να μιλάει ολόκληρες ημέρες. Η αγάπη του Θεού-πατέρα, το κατάντημα της αμαρτίας, η δύναμη της μετάνοιας, η οποία σβήνει τα πάντα, και από την άλλη ο μεγάλος γιος, ο οποίος συμβολίζει το σημερινό θρησκόληπτο, ο οποίος νομίζει ότι ο Παράδεισος του ανήκει, ο οποίος νομίζει ότι είναι καλύτερος από όλους και ο οποίος σε κάθε πνευματική χαρά τού διπλανού του, τον οποίο θεωρεί αμαρτωλό, αντί να χαρεί, λυπείται και οργίζεται.
Και τελικά κλείνει αυτή η παραβολή με τον μικρό γιο να βρίσκεται μέσα στο γλέντι, δηλαδή μέσα στη Βασιλεία του Θεού, ενώ με το μεγάλο γιο, ο οποίος δεν απομακρύνθηκε ποτέ δίπλα από τον Πατέρα του, έστω και σωματικά, να βρίσκεται έξω.

Κατ’ επιλογή του, βέβαια, αυτό.
Με επιλογή του, ακριβώς. Δεν τον αφήνει και πάλι, δεν τον αφήνει ο εγωισμός. Ο εγωισμός, ο οποίος είδαμε να κατατρώει και να καταστρέφει τον Φαρισαίο της προηγούμενης Κυριακής, ο ίδιος εγωισμός καταστρέφει και το μεγάλο γιο.
Άρα βλέπουμε πώς έρχεται η δεύτερη Κυριακή να συμπληρώσει την πρώτη.
Είναι ο εγωισμός και το ενδόμυχο μίσος απέναντι στον άλλον.
Ας σκεφτούμε λίγο όλους αυτούς τους θρησκόληπτους ανθρώπους, οι οποίοι δυστυχώς μπορεί να είναι μέρα νύχτα στην Εκκλησία, από μικρά παιδιά στην Εκκλησία, αλλά ποτέ δεν αντιλήφθησαν ποιο είναι το πνεύμα της Εκκλησίας. Άνθρωποι οι οποίοι κατατρώγονται από τα πάθη τους, από την κακία τους, από τον εγωισμό τους. Άνθρωποι οι οποίοι θεωρούν ότι μόνον εκείνοι τηρούν τις εντολές του Θεού και καταδικάζουν όλους τους άλλους.

Μπορούμε να πούμε, λοιπόν, ότι είναι σαν να γίνεται κάτι μηχανικά, να έχει χάσει όλη την ουσία και να γίνεται μηχανικά αυτό το πράγμα.
Ακριβώς. Όπως ακριβώς μηχανικά βρισκόταν ο μεγάλος γιος όλα αυτά τα χρόνια δίπλα στον Πατέρα. Μπορεί σωματικά να ήταν εκεί, αλλά πνευματικά δεν ήταν εκεί. Αντιθέτως, ο μικρός γιος μπορεί σωματικά να έλειπε, αλλά σκεφτόταν τον Πατέρα. Ο μικρός γιος, για να το πούμε έτσι πολύ απλά και κατανοητά, είχε κότσια. Είχε κότσια αρχικά να φύγει, να εγκαταλείψει τον Πατέρα του, αλλά είχε ακόμη μεγαλύτερο θάρρος να πει «θα ρίξω τα μούτρα μου και θα γυρίσω στον Πατέρα».
Για αυτό και η πνευματική ζωή σήμερα χρειάζεται κότσια. Αυτό που έλεγε ο όσιος Παΐσιος, ότι ο Θεός μας θέλει λεβέντες, μας θέλει άρχοντες, δεν μας θέλει κακομοίρηδες.
Ο μεγάλος γιος ήταν κακομοίρης. Ήταν δίπλα στον Πατέρα αλλά στην ουσία ποτέ δεν υπήρξε δίπλα στον Πατέρα. Αντιθέτως, ο μικρός έκανε την επανάστασή του απέναντι στον Πατέρα και μετά είχε το θάρρος να κάνει και την επανάστασή του απέναντι στην αμαρτία. Και τελικά δικαιώνεται. Ενώ ο μεγάλος, ο αναμάρτητος, δεν αμάρτησε ποτέ, πάντοτε, όμως, ενδόμυχα ήθελε να αμαρτήσει, για αυτό και ήταν πολύ χειρότερες από τον μικρό τον αμαρτωλό.
Για αυτό και πάρα πολλοί λένε ότι μπορούμε να μιλάμε όχι για την παραλαβή του Ασώτου Υιού, γιατί τελικά ποιος ήταν άσωτος από τους δύο, ο μικρός ή ο μεγάλος; Μάλλον ο μεγάλος.

Πάμε στην τρίτη Κυριακή.
Πάμε στην τρίτη Κυριακή. Την Κυριακή της Απόκρεω. Δηλαδή, την Κυριακή των Αποκρεών. Η Εκκλησία, θα πρέπει να πούμε, ότι η νηστεία δεν ξεκινάει την Καθαρά Δευτέρα, αλλά ξεκινάει μία εβδομάδα πριν, όπου κατ’ αυτήν την εβδομάδα την προ της Καθαρά Δευτέρας έχουμε κατάλυση σε γαλακτοκομικά, αυγά, κλπ., αλλά δεν έχουμε κατάλυση σε κρέας.

Εξ ου και το Απόκρεω. Είναι σύνθετη λέξη.
Ακριβώς, Απόκριες. Από αυτήν την Κυριακή, την τρίτη Κυριακή, ο Χριστιανός από την επομένη, δηλαδή την Δευτέρα, θα απέχει από το κρέας. Εξ ου και Κυριακή των Αποκρεών.
Τί εορτάζουμε την Κυριακή αυτή; Γιορτάζουμε, μάλλον θυμόμαστε, σκεφτόμαστε την Δευτέρα Παρουσία τού Κυρίου. Είδαμε ότι στην πρώτη και τη δεύτερη Κυριακή τού Τριωδίου η Εκκλησία μάς υπενθύμισε πόσο ελεήμων, πολυέλεος και φιλεύσπλαχνος είναι ο Θεός. Τώρα, όμως, έρχεται να μας πει ότι, ναι μεν, είναι όλα αυτά, αλλά συγχρόνως είναι και δίκαιος Κριτής, ο οποίος κατά την Δευτέρα Παρουσία θα μας κρίνει. Και πώς θα μας κρίνει; Το πώς θα μας κρίνει το διαβάζουμε στο Ευαγγέλιο, το οποίο ακούμε στις Εκκλησίες εκείνη την ημέρα, το οποίο προέρχεται από τον Ματθαίο, ότι όταν, λέει, θα έρθει ο Χριστός μέσα στη δόξα του, τότε, λέει, θα τους μαζέψει όλους και θα τους κάνει τις εξής ερωτήσεις.
Επείνασα γαρ, και δώκατέ μοι φαγήν. Εδίψησα και εποτίσατέ με. Ξένος ήμην και συνηγάγετέ με, γυμνός και περιεβάλετέ με, ησθένησα και επεσκέψασθαί με, εν φυλακή ήμην και ήλθατε προς με.
Με λίγα λόγια εσείς, λέει, θα μπείτε στη Βασιλεία μου γιατί πείνασα και με ταΐσατε, επειδή δίψασα και με ποτίσατε, γιατί ήμουν ξένος και με βάλατε στο σπίτι σας, γιατί ήμουν γυμνός και με ντύσατε, γιατί ήμουν άρρωστος και με επισκεφθήκατε, γιατί ήμουν στην φυλακή και ήρθατε να με δείτε. Ενώ αντίστοιχα, εκείνους τους οποίους θα τους οδηγήσει στην κόλαση, θα τους οδηγήσει στην κόλαση επειδή ακριβώς δεν έκαναν όλα τα παραπάνω.
Με πόση σοφία οι Πατέρες της Εκκλησίας ορίζουν την κάθε Κυριακή! Μας καλούν από την Κυριακή της Απόκρεω σε νηστεία. Μας καλούν σε μία πνευματική εγρήγορση, μας καλούν σε πνευματικούς αγώνες, αλλά συγχρόνως μας λένε ότι δεν θα πρέπει να ξεχάσουμε και τον διπλανό μας. Η Τεσσαρακοστή δεν είναι μια περίοδος όπου είμαι μόνος εγώ, μόνος μόνο Θεό. Είναι μια περίοδος όπου είμαι εγώ με το Θεό και εγώ με τους συνανθρώπους μου, τους διπλανούς μου.

Συλλογική, δεν είναι ατομική.
Ακριβώς, η Εκκλησία δεν αφήνει κανένα απολύτως παραθυράκι. Συνήθως ο νόμος αφήνει παραθυράκια τα οποία εκμεταλλεύονται οι έξυπνοι δικηγόροι. Η Εκκλησία δεν αφήνει κανένα απολύτως παραθυράκι. Μόλις πας να ξεφύγεις από κάπου, θα σου βάλει αμέσως το φρένο, το όριο.
Δευτέρα Παρουσία, λοιπόν,


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ