diax
Agioi1

Ὅσιος Μαλός (16 Οκτωβρίου)

18υνετός καί ὀλιγαρκής στά νεανικά του χρόνια ὁ Ὅσιος Μαλός, ἔμεινε φτωχός στήν ὕλη γιά νά γίνει πλούσιος ἐν Χριστῷ. Δέν ἦταν μεγάλης μορφώσεως, ἦταν ὅμως πολλῆς πίστεως καί ζήλου θερμοῦ. Ἐπειδή δέν μποροῦσε νά διδάσκει δημόσια, ἔκανε κήρυγμα στόν κάθε ἕνα χωριστά.
Ὁ Μαλός εἶχε μεγάλη πνευματική διάκριση, ὥστε νά μή γίνεται βαρύς, ἐνοχλητικός καί ἄστοχος στίς ἰδιαίτερες αὐτές νουθεσίες. Ἡ θεία χάρη τόν εἶχε ὁπλίσει μέ μεγάλη λεπτότητα καί ἀγάπη, πού τοῦ ὑπαγόρευαν πάντοτε τί ἦταν συμφέρον νά εἰπωθεῖ καί τί ἔπρεπε νά παραλειφθεῖ.
Στήν συνέχεια ἀκολούθησε τήν ἐρημική ζωή. Ἀλλά ὅσοι μάθαιναν πού βρίσκεται ἔρχονταν καί τόν ζητοῦσαν στό ἐρημητήριό του. Καί αὐτός ὅμως, κατά διαστήματα, κατέβαινε στίς πόλεις, ὄχι γιά νά κάνει ὁμιλίες, ἀλλά γιά νά σκορπίσει εὐεργεσίες. Διότι ὁ Κύριος τόν εἶχε προικίσει καί μέ τή δύναμη νά θεραπεύει θαυματουργικά διάφορες ἀρρώστιες. Πολλοί μάλιστα βρῆκαν τήν γιατρειά τους μέ τίς προσευχές τοῦ Ὁσίου Μαλοῦ καί διά μόνου τῆς ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν του.
Ἀλλά καί ὅταν ἐξεδήμησε πρός τόν Κύριο, τό λείψανο του ἀνάβλυζε μύρο καί ἔγινε πηγή ἰάσεως διαφόρων ἀσθενειῶν.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Ἅγιοι δύο Στρατιώτες (16 Οκτωβρίου)

12αρτύρησαν μαζί μέ τόν Ἅγιο Λογγῖνο.

Ἅγιος Λογγῖνος ὁ Ἑκατόνταρχος (16 Οκτωβρίου)

AgiosLoginos7ταν ἐπικεφαλής ἀξιωματικός τῶν ρωμαίων στρατιωτῶν, στήν ἐκτέλεση τῆς θανατικῆς καταδίκης τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν ἐκτελοῦσε τή διαταγή τοῦ Πιλάτου, ἀγνοοῦσε ποιός ἦταν ὁ Ἰησοῦς, γι’ αὐτό παρέστη σέ ὅλη τήν διάρκεια τῆς φρικτῆς τραγωδίας. Ὅμως ἡ ψυχή τοῦ Λογγίνου δέν εἶχε τίς φαρισαϊκές παρωπίδες καί τήν ἀχρειότητα τῶν ρωμαίων στρατιωτῶν. Εἶδε σέ βάθος τό θύμα καί πρόσεξε σ’ αὐτό τήν ἀγαθότητα, τή σεμνότητα, ἀλλά καί τήν γαλήνη πού τό διέκρινε.
Μετά τόν θάνατο τοῦ Κυρίου, ὅταν εἶδε τό καταπέτασμα τοῦ Ναοῦ νά σχίζεται στά δυό, τήν γῆ νά σείεται, τίς πέτρες νά ραγίζουν καί τά μνημεῖα νά ἀνοίγουν, φωτίσθηκε ἀκόμα περισσότερο. Δέ χωροῦσε πλέον καμιά ἀμφιβολία μέσα του, καί μέ ὅλη του τήν δύναμη διακήρυξε κάτι, πού ὅλοι ὅσοι ἔχουν καθαρά τά μάτια τῆς ψυχῆς τους στήν παντοδυναμία τοῦ Κυρίου διακηρύττουν: «Ἀληθῶς ὁ ἄνθρωπος οὗτος υἱός ἣν Θεοῦ».
Ἡ εἴδηση ὅτι ὁ Λογγῖνος ἀσπάσθηκε καί κήρυττε τήν χριστιανική πίστη, ἐξήγειρε τήν μανία τῶν Ἰουδαίων, καί μέ ἐνέργειές τους στή ρωμαϊκή ἐξουσία, τόν ἀποκεφάλισαν.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος.
Τόν Ἥλιον τῆς δόξης Σταυρῷ προσηλωθέντα, καί τοῖς ἐν σκιᾷ τοῦ θανάτου ἐκλάμποντα ὡς εἶδες, ηὐγάσθης αὐτοῦ ταῖς ἀστραπαῖς, καί ἤθλησας Λογγῖνε εὐσεβῶς· διά τοῦτο νοσημάτων παντοδαπῶν, λυτροῦσαι τούς ἐκβοῶντας· δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σέ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διά σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.

Κοντάκιοv. Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Εὐφροσύνως γέγηθεν ἡ Ἐκκλησία, ἐν τῇ μνήμῃ σήμερον, τοῦ ἀοιδίμου Ἀθλητοῦ Λογγίνου ἀνακραυγάζουσα· Σύ μου τό κράτος Χριστέ καί στερέωμα.

Μεγαλυνάριον.
Κῆρυξ καί αὐτόπτης ὤφθης τρανῶς, τοῦ σαρκί παθόντος, εὐδοκίᾳ Λόγου Θεοῦ· εὐθαρσῶς γάρ τούτου, τήν ἔγερσιν κηρύττων, ὑπέρ αὐτοῦ Λογγῖνε, προθύμως τέθυσαι.

Programma1

Nisteiodromio1
13 Οκτωβρίου 2019
Επιτρέπονται όλες οι τροφές
14 Οκτωβρίου 2019
Επιτρέπονται όλες οι τροφές
15 Οκτωβρίου 2019
Επιτρέπονται όλες οι τροφές
16 Οκτωβρίου 2019
Νηστεία
17 Οκτωβρίου 2019
Επιτρέπονται όλες οι τροφές
18 Οκτωβρίου 2019
Νηστεία 
19 Οκτωβρίου 2019
Επιτρέπονται όλες οι τροφές

Ἱστορικό

01042012Ὁ (+) Θεόφιλος Σιμόπουλος εἰς τὸ ἔργον του Ὁ τίτλος Παναγιώτατος (1964), ποεῖται λόγον περὶ τῶν προνομίων, ἅτινα ἐχορήγησε φιλοφρόνως καὶ δαψιλῶς ὁ ἀοίδιμος Αὐτοκράτωρ Ἀνδρόνικος Β´ ὁ Παλαιολόγος πρὸς τὸν ὄντως ὅσιον βίον ἔχοντα ἀοίδιμον Μητροπολίτην Μονεμβασίας Νικόλαον. Εἶναι τὰ ἐξῆς: α) θέσις τοῦ Σίδης, β) φορεῖν σάκκον, γ) φέρειν (καίειν) διβάμπουλον, δ) εἶναι Ἔξαρχον πάσης Πελοποννήσου, ε) προσηγορίαν Παναγιωτάτου καὶ στ) ὑποφαίνειν Ἰνδικτιῶνα, γράφων πρὸς τὴν ἐπαρχίαν του. Ἐκ τούτων τῶν προνομίων, ὁ Αὐτοκράτωρ ἔδωκε α) τὴν θέσιν τοῦ Σίδης καὶ β) τὴν ἐξαρχίαν πάσης Πελοποννήσου διὰ τοῦ χρυσοβούλλου τοῦ 1301. Τὰ δὲ τοῦ σάκκου, Διβαμπούλου, Παναγιωτάτου, καὶ τῆς Ἰνδικτιῶνος, διὰ τοῦ Χρυσοβούλλου τοῦ 1314, ὡς ἀκριβῶς καὶ τὰ ὅρια τῆς Μητροπόλεως.

Συγκεκριμένα στὸ ἄρθρο α´ τοῦ χρυσοβούλλου περιέχονται τὰ ἐξῆς: «Καὶ τοίνυν τὸν παρόντα χρυσόβουλλον λόγον αὐτῆς ἀπολύει, δι᾿ οὗ καὶ βούλεται σὺν Θεῷ καὶ εὐδοκεῖ καὶ θεσπίζει, τόν τε, ὡς εἴρηται, νῦν προϊστάμενον ἀρχιερατικῶς τῆς τοιαύτης Ἁγιωτάτης μητροπόλεως Μονεμβασίας καὶ τοὺς καθεξῆς τὸν αὐτῆς διαδεξομένους θρόνον ἐπαπολαύειν τῆς ἀνηκούσης τῷ τοῦ Σίδης θρόνῳ τιμῆς ἐν ἅπασι, καθέδραις τε δηλαδὴ καὶ προσελεύσεσί τε καὶ στάσεσι, γραφαῖς τε, καὶ ὅλως τοῖς ἐθίμοις ἔργοις ἀρχιερατικοῖς καὶ λειτουργήμασιν ἅπασι· φορεῖν δε καὶ σάκκον ἐν ταῖς θείαις ἱεροτελεστίαις, ὁμοίως δὲ καὶ διβάμπουλον, καὶ ἁπλῶς πάντα τὰ ἐκείνης προνόμιά τε καὶ δίκαια ἔχειν· ἔξαρχον τοῦτον μόνον εἶναί τε καὶ λέγεσθαι πάσης δὴ τῆς Πελοποννήσου τὸν τῆς τοιαύτης ἁγιωτάτης ἀρχιερατικῶς ἐκκλησίας προϊστάμενον, καὶ τῆς ἐντεῦθεν τιμῆς ἀπολαύοντα, ᾗ δὴ καὶ τοῖς ἄλλοις εἴθισται τῶν ἱερωτάτων ἁρχιερέων τοῖς ἠξιωμένοις διαφόρων ἐξαρχεύειν θεμάτων τε καὶ χωρῶν. Ὡσαύτως δὲ πρὸς τοῖς ἄλλοις καὶ τοῦτο θεσπίζει καὶ παρακελεύεται, πάντας δηλαδὴ τοὺς ὑπ᾿ αὐτὸν ἐπισκόπους ἔν τε φήμαις καὶ γραφαῖς παναγιώτατον προσαγορεύειν καὶ ὀνομάζεσθαι, αὐτὸν δὲ πάλιν ἐν τοῖς σημειώμασι καὶ γράμμασι ἰνδικτιῶνα ἐμφαίνειν πρὸς αὐτοὺς καὶ πρὸς πᾶσαν τὴν αὐτοῦ ἐπαρχίαν ἀνθ᾿ ἑτέρας ὑποσημάνσεως. ...»

Ἐκ τῶν εἰρημένων τούτων προνομίων συναπολεσθέντων τῇ φθορᾷ τῶν καιρικῶν μεταλλαγῶν καὶ συστροφῶν τῶν ἀνθρωπίνων, δισώθη ἕν, ἐκείνο τοῦ τίτλου τοῦ «Παναγιωτάτου». Μετὰ τὸν ἐπανενεγκότα ἀείμνηστον κυρὸ Κυπριανόν, καλῶς ποιήσαντα, ὁ διάδοχος αὐτοῦ Μητροπολίτης κυρὸς Ἱερόθεος, διέκοψεν αύτό. Σήμερον, ὡσαύτως καλῶς ποιῶν διατηρεῖ τὸ ἰσχυρὸν προνόμιον τοῦ τίτλου «Παναγιώτατος», ὁ σημερινὸς Παναγιώτατος Μητροπολίτης κ. Εὐστάθιος Σπηλιώτης, μὴ ὑπερισχύοντος τοῦ περὶ ἀντιθέτου λόγου. Συνωδᾷ καὶ ὁ πολὺς ἐν παιδείᾳ ἀοίδιμος Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος κυρὸς Ἰεζεκιήλ, ὁ Βελανιδιώτης, περὶ τοῦ τίτλου «Παναγιώτατος», γράφων: «...ὁ Μονεμβασίας ὑπαγόμενος εἰς τὴν Αὐτοκέφαλον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος οὺδὲν ἐκ τούτων διέσωσεν. Ἤδη ὅμως ὅτε ἐπῆλθεν διοικητικὴ ἀφομοίωσις τῶν δύο Ἐκκλησιῶν, πρέπον εἶναι δι᾿ ἀμφοτέρας τὰς Ἱστορικὰς Μητροπόλεις νὰ κρατήσουν τὸν τίτλον».

Πηγές & Βιβλιογραφία

  • Χρυσόβουλλον παρὰ τοῦ γαληνοτάτου ἐν βασιλεῦσι καὶ ἀηττήτου Ἀνδρονίκου αὐτοκράτορος Ῥωμαίων πρὸς τὸν Ἁγιώτατον μητροπολίτην Μονεμβασίας καὶ τοὺς αὐτοῦ διαδόχους. 1292 ἢ 1314
  • + Ἀρχιμανδρίτης Θεόφιλος Σιμόπουλος (1964), Ὁ τίτλος Παναγιώτατος, ἀρ.σελ. 63
  • + Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος Ἰεζεκιήλ (1948), Ὁ τίτλος Παναγιώτατος, ἐν Ἔργα καὶ Ἡμέραι, τ. Β´, σ. 241, Καρδίτσα.
  • Νέα Ἔκδοσις (2005), Ὁ Αὐτοκράτωρ Ἀνδρόνικος Παλαιολόγος καὶ Μονεμβασία, Βασιλικὴ καὶ Ἱερὰ Καστροπολιτεία, σελ. 179-180, 184, Ἐκδόσεις Ἔλυτρον, Ἀθήνα-Καλαμάτα