diax
Agioi1

Ὅσιος Ἰλαρίων ὁ Νέος (28 Μαρτίου)

15 Ὅσιος Ἰλαρίων διετέλεσε ἡγούμενος τῆς μονῆς Πελεκητῆς στήν Τριγλία καί διακρίθηκε γιά τό ἀσκητικό του ἦθος, τό φιλόθεο ζῆλο του, τό χάρισμα τῆς ἐλεημοσύνης καί τούς πνευματικούς ἀγῶνες. Γι’ αὐτό ὁ Ἅγιος Θεός τόν προίκισε μέ τό προορατικό χάρισμα. Ὁ Ὅσιος κοιμήθηκε μέ εἰρήνη τό ἔτος 754 μ.Χ.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’. Τόν συνάναρχον Λόγον.
Ἱλαρότητι τρόπων καλλωπιζόμενος, ὡς καθαρώτατον σκεῦος τῆς ἐπιπνοίας Χριστοῦ, τῆς ἐνθέου βιοτῆς ἐδείχθης ἔσοπτρον· ὅθεν ἀστράπτεις νοητῶς, ἀρετῶν μαρμαρυγάς, Πατήρ ἡμῶν Ἱλαρίων, πρός ἀπλανῆ ὁδηγίαν, καί σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Ὡς ἐλαία εὔκαρπος, ἀναβλαστήσας, Ἱλαρίων Ὅσιε, καθιλαρύνεις μυστικῶς, τῷ σῷ ἐλαίῳ τούς ψάλλοντας· χαίροις Ὁσίων, κανών ἀπαρέγκλιτε.

Μεγαλυνάριον.
Ἔλεος καί χάριν παρά Θεοῦ, Πάτερ Ἱλαρίων, ὡς τῷ θρόνῳ αὐτοῦ ἑστώς, αἴτει θεοφόρε, ἡμῖν καταπεμφθῆναι, τοῖς ἐπιγραφομένοις, θερμόν προστάτην σε.

Ὅσιος Ἡσύχιος ὁ Ἱεροσολυμίτης (28 Μαρτίου)

15 Ὅσιος Ἡσύχιος ἔζησε καί ἀσκήτεψε στήν Παλαιστίνη κατά τόν 5ο αἰώνα μ.Χ. καί διακρίθηκε στήν συγγραφή πνευματικῶν κειμένων. Ὑπῆρξε γέννημα καί θρέμμα τῶν Ἱεροσολύμων. Ἀφοῦ μελέτησε σέ βάθος τήν Ἁγία Γραφή, πλούτισε σέ γνώσεις γιά τόν Θεό. Ἀκολούθως, ἀφοῦ ἀναχώρησε καί ἔγινε μοναχός, ζοῦσε στήν ἔρημο ἐπισκεπτόμενος τούς Ὁσίους Πατέρες πού εὑρίσκονταν ἐκεῖ καί συλλέγοντας ἀπό τόν καθένα τά ἄνθη τῆς ἀρετῆς ὡς φιλόπονη μέλισσα. Ἐπειδή ὅμως δέν ἦταν δυνατόν νά διαφύγει τῆς προσοχῆς, τόση ἀρετή, ἀφοῦ ἐξαναγκάστηκε ἀπό τόν τότε Ἀρχιερέα τῶν Ἱεροσολύμων, χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος. Καί προσμένοντας ἐπάνω στόν Τάφο τοῦ Κυρίου καί στούς ἄλλους τόπους, στούς ὁποίους ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός ὑπέμεινε τά Ἅγια Πάθη γιά χάρη μας, ἄντλησε πηγές γνώσεως καί σοφίας. Γι’ αὐτό ἑρμήνευσε καί διασαφήνισε κάθε Γραφή καί προέβη σέ ὠφέλεια πολλῶν.
Στά στοιχεῖα αὐτά τοῦ Συναξαρίου, ὁ Θεοφάνης στή Χρονογραφία του προσθέτει τήν πληροφορία ὅτι ἡ χειροτονία τοῦ Ὁσίου Ἡσυχίου σέ πρεσβύτερο, τελέσθηκε ἀμέσως μόλις ἀναδείχθηκε στόν ἀρχιεπισκοπικό θρόνο τῆς Ἀλεξανδρείας ὁ Ἅγιος Κύριλλος (412 μ.Χ.). Ὁ δέ Κύριλλος Σκυθοπολίτης, ὁ ὁποῖος γνωρίζει τά πράγματα ἀπό τήν τοπική παράδοση, πλήν τῶν χαρακτηρισμῶν γιά τόν Ὅσιο, «πρεσβύτερος καί τῆς Ἐκκλησίας διδάσκαλος», «πεφωτισμένος», «θεολόγος», «φωστήρ», παρέχει καί τήν εἴδηση, ὅτι κατά τόν ἐγκαινιασμό τοῦ ναοῦ τῆς μονῆς τοῦ Εὐθυμίου ἀπό τόν Πατριάρχη Ἰουβενάλιο (422 – 458 μ.Χ.), τό 428 ἢ 429 μ.Χ., στήν συνοδεία αὐτοῦ παρίστατο καί ὁ Ὅσιος Ἡσύχιος πρός μεγάλη χαρά τοῦ Ἁγίου Εὐθυμίου.
Ὁ Ὅσιος ἀναμείχθηκε ἐνεργά στούς δογματικούς ἀγῶνες τῆς ἐποχῆς κοντά στό πλευρό τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας, τοῦ ὁποίου τήν ἀντινεστοριακή πολιτική ἀκολούθησε, ὅπως συνάγεται καί ἀπό τό τμῆμα τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας του, τό ὁποῖο παρατίθεται στά Πρακτικά τῆς Ε’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (553 μ.Χ.).
Ὁ Ὅσιος, ἀφοῦ ἔγινε σέ ὅλους γνωστός καί ἀξιοθαύμαστος καί ὑπηρετοῦσε τόν Θεό μέ κάθε τρόπο, κοιμήθηκε μέ εἰρήνη καί ἀνέβηκε μέ χαρά πρός τόν Κύριο. Ὁ τάφος του ἐδεικνύετο ἀκόμη περί τό ἔτος 570 μ.Χ. στήν ἀνατολική πύλη τῶν Ἱεροσολύμων, ὅπου ὑπῆρχε παρεκκλήσι πρός τιμήν του, γίνονταν λατρευτικές συνάξεις καί διανέμονταν στούς πτωχούς δῶρα.
Ὡς ἔργα τοῦ Ὁσίου Ἠσυχίου θεωροῦνται τά: «Ὑπόμνημα εἰς τό Λευϊτικόν», «Ὑπόμνημα εἰς τόν Ἰώβ», «Ἑρμηνεία Ψαλμῶν», «Ἑρμηνεία εἰς τόν Ἡσαΐαν», «Στιχηρόν τῶν Ἰβ’ Προφητῶν», «Ἑρμηνεία εἰς τᾶς ᾠδάς», «Συναγωγή ἀποριῶν καί ἐπιλύσεων», «Ἐκκλησιαστική Ἱστορία», «Ὁμιλίαι».

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Ἅγιος Εὐστράτιος ὁ Ὁσιομάρτυρας ὁ Νηστευτής (28 Μαρτίου)

15 Ὅσιος Εὐστράτιος, ἀπόγονος μιᾶς πλούσιας οἰκογένειας τοῦ Κιέβου, διέθεσε στούς πτωχούς ὅλα τά πλούτη του καί ἐγκαταβίωσε στή Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου, ὅπου ἀφιερώθηκε στήν ἄσκηση καί τή νηστεία. Στίς εἰκόνες περιγράφεται μέ ἀνοιχτοῦ χρώματος μαλλιά, ἀραιή γενειάδα, ντυμένος μέ τό μοναχικό ράσο καί ἀνυπόδητος.
Μόλις ὁ Ὅσιος ἔγινε μοναχός, ἄρχισε νά ἀγωνίζεται κατά τῶν σαρκικῶν παθῶν καί τοῦ διαβόλου μέ τά ὅπλα τοῦ φωτός, τήν ἀγρυπνία, τήν προσευχή καί προπαντός τήν χριστομίμητη νηστεία. Μέ τόν ἀγῶνα καί τήν σκληρή ἐγκράτεια, ταπείνωσε τούς δαίμονες καί ἐξουδετέρωνε τίς προσβολές τους. Πάντοτε θυμόταν ὅτι ὁ Κύριός του, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, μέ τήν σαρανταήμερη νηστεία καί τήν προσευχή Του κατέβαλε τόν πονηρό, ἐνῷ ἀντίθετα ὁ πρωτόπλαστος Ἀδάμ, λόγω τῆς ἀποτυχίας του στό νά φανεῖ ἐγκρατής, ἔπεσε καί ἐξορίσθηκε ἀπό τόν Παράδεισο. Ἔτσι ὁ γενναῖος Εὐστράτιος ἕλιωσε πραγματικά τό σῶμα του μέ τήν αὐστηρή νηστεία, ἀλλά μαζί μέ αὐτό ἕλιωσε καί τά πάθη καί διέλυσε τίς δαιμονικές πλεκτᾶνες. Γι’ αὐτό ἐπονομάσθηκε Νηστευτής.
Ὁ Βίος τοῦ Ὁσίου Εὐστρατίου περιγράφει, μέ ἰδιαίτερη ἐπιμέλεια, τίς περιστάσεις τοῦ μαρτυρίου του. Στίς 20 Ἰουλίου τοῦ ἔτους 1096, ἡ Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου, ἔγινε ξαφνικά στόχος ἐπιθέσεως τῶν Πολόφσκυ, οἱ ὁποῖοι καθοδηγούμενοι ἀπό τόν Μπονγιάκ τόν Φιλάργυρο, λεηλάτησαν τή μονή καί αἰχμαλώτισαν μοναχούς καί ἐργάτες αὐτῆς καί τούς πούλησαν ὡς σκλάβους στήν Βυζαντινή πόλη Χερσόνησο, στήν Ταυρίδα.
Ὁ Ὅσιος Εὐστράτιος καί ἄλλοι πενήντα αἰχμάλωτοι ἀγοράστηκαν ἀπό ἕνα Ἑβραῖο τῆς Χερσονήσου, ὁ ὁποῖος, γιά νά τούς ἐξαναγκάσει νά ἀσπασθοῦν τήν ἰουδαϊκή πίστη τούς ἄφησε νά ὑποφέρουν ἀπό τήν πεῖνα καί τή δίψα. Καθώς ἡ ἀποδοχή τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ σήμαινε ἀπελευθέρωση ἀπό τήν σκλαβιά, μετά ἀπό ἕξι χρόνια σκληρῆς δουλείας, οἱ αἰχμάλωτοι ἦταν ἕτοιμοι νά ἀρνηθοῦν τόν Χριστό. Ὁ Ὅσιος Εὐστράτιος, ὅμως, τούς ἔπεισε νά μήν ἀρνηθοῦν τήν ὑπόσχεση πού ἔδωσαν μέ τό βάπτισμα. Μετά ἀπό δέκα τέσσερις ἡμέρες ὅλοι πέθαναν ἀπό πεῖνα καί δίψα, ἐκτός ἀπό τόν Ὅσιο Εὐστράτιο, πού εἶχε συνηθίσει στίς πολυήμερες νηστεῖες. Ὁ ἰδιοκτήτης λοιπόν, ὀργισμένος, τόν κατηγόρησε γιά τόν θάνατο τῶν συντρόφων του καί διέταξε νά σταυρωθεῖ ἀνήμερα τοῦ Χριστιανικοῦ Πάσχα. Σύμφωνα μέ τό Βίο, ὁ Ὅσιος Εὐστράτιος ἔζησε γιά δεκαπέντε ἀκόμα ἡμέρες ἐπάνω στόν σταυρό καί βρῆκε τήν δύναμη νά συζητήσει μέ τόν Ἑβραῖο ἰδιοκτήτη ἐάν ὁ σταυρικός θάνατος ἦταν ἀτιμία ἢ προνόμιο καί νά προφητέψει γιά τούς δουλοκτῆτες του μία ἐπικείμενη θεομηνία. Μόλις τό εἶπε αὐτό, μαχαιρώθηκε.
Οἱ ἀνόσιοι σταυρωτές κατέβασαν τό ἱερό λείψανο ἀπό τόν σταυρό καί τό ἔριξαν στήν θάλασσα. Ἡ ἀνεξερεύνητη οἰκονομία τοῦ Θεοῦ μετέφερε τό τίμιο σκήνωμα θαυματουργικά, χωρίς ἀνθρώπινη μεσολάβηση, στά σπήλαια τῆς Λαύρας τοῦ Κιέβου. Ἐκεῖ τό βρῆκαν μέ κατάπληξη καί δέος οἱ μοναχοί, ἐκεῖνοι πού εἶχαν σωθεῖ καί εἶχαν ἐπιστρέψει στή μονή μετά ἀπό τό πέρασμα τῶν Πολόφσκυ καί τό ἐνταφίασαν μέ τιμές καί δοξολογίες. Στόν τόπο αὐτό παραμένει μέχρι σήμερα, ἄφθορο καί δοξασμένο, ἐπιτελώντας ἀναρίθμητα θαύματα στούς πιστούς.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Ὅσιος Διονύσιος ὁ Ἐλεήμων (28 Μαρτίου)

3ιά τόν Ἅγιο Διονύσιο τόν Ἐλεήμονα, Μητροπολίτη Λαρίσης καί κτίτορα τῆς μονῆς τοῦ Ἁγίου Νικολάου Ἀναπαυσᾶ τῶν Μετεώρων, δέν διασώζονται ἁγιολογικά κείμενα, ἀκολουθίες, συναξάρια ἢ βίος.
Ὁ Ἅγιος Διονύσιος εἰκονίζεται σέ τοιχογραφία τοῦ 1627 στό ἀριστερό κλίτος τοῦ ναοῦ τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων Τρικάλων, ὅπου κατά χρονολογική σειρά ἀπό ἀριστερά πρός δεξιά τοιχογραφοῦνται ἑπτά «Ἅγιοι Ἀρχιεπίσκοποι Λαρίσης». Ὁ Ἅγιος Θωμᾶς ὁ Γοριανίτης, ὁ Ἅγιος Κυπριανός ὁ Θαυματουργός, ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος ὁ Λογιώτατος καί Νέος Θεολόγος, ὁ Ἅγιος Βησσαρίων, ὁ Ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἐλεήμων, ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Ἡσυχαστής καί ὁ Ἅγιος Βησσαρίων τοῦ Σωτῆρος.
Ἡ ἐπιγραφή τῆς τοιχογραφίας (ὁ Ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἐλεήμων Ἀρχιεπίσκοπος Λαρίσης), μαρτυρεῖ ὅτι ὁ Ἅγιος καταξιώθηκε στή συνείδηση τοῦ πιστοῦ ποιμνίου του καί συγκαταριθμήθηκε στήν τιμητική χορεία τῶν τοπικῶν Ἁγίων τῆς περιοχῆς. Ἀκόμη, ἡ ἐπωνυμία Ἐλεήμων πού τοῦ ἀποδόθηκε, ἀποδεικνύει ἀναντίρρητα τήν πλούσια προσφορά του, τόσο στόν Ἐκκλησιαστικό ὅσο καί στόν κοινωνικό τομέα, ὡς φιλεύσπλαχνου διακόνου σέ ὅσους βρίσκονταν σέ χαμηλή κοινωνική κατάσταση καί ὡς παρηγορητή σέ ἐκείνους πού ἔπασχαν.
Μέ βάση τήν χρονολογική σειρά τῶν παραπάνω ἑπτά Ἁγίων Μητροπολιτῶν τῆς Λάρισας, ἡ ἀρχιερατεῖα τοῦ Ἁγίου Διονυσίου τοῦ Ἐλεήμονος, πρέπει νά τοποθετηθεῖ μετά τό 1489 – 1490 καί πρίν τό 1499 καί ὁπωσδήποτε θά ἦταν μικρῆς διάρκειας. Περί τό ἔτος 1499 ὁ Ἅγιος Διονύσιος παραιτήθηκε ἀπό τό ἀξίωμά του καί τήν θέση του κατέλαβε ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Ἡσυχαστής. Μετά τήν παραίτησή του ἀποσύρθηκε καί μόνασε στή μονή Ἁγίου Νικολάου τοῦ Ἀναπαυσᾶ, τῆς ὁποίας ὑπῆρξε καί ὁ νεότερος κτίτορας.
Ἐπίσης ὁ Ἅγιος Διονύσιος Λαρίσης μνημονεύεται πολλές φορές στό «Σύγγραμμα Ἱστορικόν» ἢ «Χρονικόν τῶν Μετεώρων», τό ὁποῖο πρέπει νά γράφτηκε λίγο μετά τό ἔτος 1529. Σύμφωνα λοιπόν, μέ τό κείμενο αὐτό, ὁ Ἅγιος Διονύσιος ἦταν ἐκεῖνος πού πρῶτος ἔδωσε τόν τίτλο τοῦ ἡγουμένου στόν «πατέρα» τῆς μονῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Μετεώρου, ἱερομόναχο Ἰωάσαφ, ὁ ὁποῖος δέν εἶχε καμία σχέση πρός τόν ὁμώνυμο κτίτορα τῆς μονῆς βασιλέα Ἰωάννη Οὔρεση Παλαιολόγο – Ἰωάσαφ μοναχό, καί κατόπιν τόν χειροτόνησε Ἐπίσκοπο Φαναρίου.
Ὁ Ὅσιος Διονύσιος κοιμήθηκε ὁσίως μέ εἰρήνη, τήν Μεγάλη Πέμπτη τοῦ ἔτους 1510.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Programma1

Nisteiodromio1
23 Μαρτίου 2020
Νηστεία
 
24 Μαρτίου 2020
Νηστεία
 
25 Μαρτίου 2020
Νηστεία- Επιτρέπεται το ψάρι
 
26 Μαρτίου 2020
Νηστεία- Eπιτρέπεται το λάδι
και ο οίνος
 
27 Μαρτίου 2020
Νηστεία
 
28 Μαρτίου 2020
Νηστεία-  Επιτρέπεται το λάδι
και ο οίνος
 29 Μαρτίου 2020
Νηστεία- Επιτρέπεται το λάδι
και ο οίνος 
 
 

2003-2005  Καμαρινός Σπυρίδων , Πρωτόγηρος Παναγιώτης, Θερμογιάννης Χρύσανθος, Βουνελάκης Γεώργιος

2005-2008  Καμαρινός Σωτήριος , Καμαρινός Σπυρίδων , Κλινάκης Εμμανουήλ, Χαραμής Γεώργιος

2008-2011  Καμαρινός Σωτήριος , Καμαρινός Σπυρίδων , Γιαννούκος Δημήτριος, Χαραμής Γεώργιος

2011-2014  Γιαννούκος Δημήτριος, Βασίλειος Δελαστίκ, Αρκούδης Δημήτριος , Χαραμής Γεώργιος

2014-2017  Ξυδιάς Ιωάννης, Δελαστίκ Βασίλειος, Σγαρδέλης Λύσανδρος, Κρητικός Νεοκλής

2017-2020  Κοντάκος Παναγιώτης, Δελαστίκ Βασίλειος, Φρισίρας Βασίλειος, Μπέλεσης Ιωάννης